نحوه شهادت حضرت زکریا (علیه السلام ) :
امام صادق (ع) فرمود : وقتی قوم زکریا (ع) تصمیم گرفتند آن حضرت را به جرم مبارزه با بت پرستى به قتل برسانند ، آن حضرت فرار کرد و آنها به دنبالش
دویدند تا دستگیرش نمایند، آن حضرت نزدیک درختى رسید ، درخت باز شد و به حضرت زکریا (ع) پناه داد و سپس بسته شد . قوم گنهکار تا پاى درخت آ
مدند ، ولى حضرت زکریا (ع) را نیافتند . ابلیس در میان آنها آمد و گفت : زکریا داخل این درخت است .
نظر به اینکه آنها درخت را پرستش مى کردند، گفتند : آن را قطع نکنید بلکه بشکافید. آن را شکافتند و بدن مقدس حضرت زکریا (ع) را نیز همراه آن درخت
متلاشى کردند و آن حضرت به شهادت رسید و این خود دلیل متقنی است که پیامبران تا سر حد شهادت ، با شرک و انحراف مبارزه مى نمودند .
20. شناسنامه حضرت یوشع علیه السلام
در قرآن به صراحت از یوشع (ع) نامی برده نشده ولی طبق روایات متعدد و گفتار مفسران وی همان کسی است که خداوند در قرآن ( سوره کهف ، آیه 60 ) در ماجرای ملاقات موسی و خضر (ع) او را همراه و دوست موسی (ع) معرفی کرده و از او تعبیر به « فتاه » نموده است .
« یوشع بن نون » مرد با ایمان و شجاع و رشید بنی اسرائیل است که پس از موسی (ع) به پیامبری مبعوث شد . در یکی از روزها موسی (ع) وی را به حضور طلبیده و او را وصی و جانشین خود قرار داد و به پیروانش گفت : « از یوشع (ع) پیروی نمایید . » بعد از موسی (ع) سه نفر از پادشاهان به ترتیب ، زمام امور را بدست گرفته و یوشع (ع) را از حقش محروم ساختند و آزار و اذیت ها به وی رساندند تا اینکه پادشاهان هلاک شدند و سرانجام یوشع (ع) به خلافت رسیده و زمام امور را به دست گرفت .
ولی دو نفر منافق ، صفورا زن حضرت موسی (ع) را فریب داده ، سر به شورش برداشته و با یوشع (ع) به نبرد پرداختند در حالی که یکصد هزار نفر نیروی رزمی فراهم کرده بودند ، شکست خورده و هفتاد هزار نفرشان تار و مار گشته و سی هزار نفر پا به فرار گذاشتند . در این نبردها که صفورا دختر شعیب (ع) و همسر موسی (ع) بر زرّافه سوار بود و سپاه منافقین را رهبری می کرد به اسارت سپاه یوشع (ع) درآمد ولی یوشع (ع) او را عفو نموده ، آزاد ساخت و گفت : در قیامت پیامبر خدا موسی (ع) را ملاقات نموده و از تو به وی شکایت خواهم کرد . جمعی از یاران یوشع (ع) گفتند : صفورا را آزاد نکن ، او را به جرم آتش افروزی به هلاکت برسان ، ولی یوشع (ع) گفت : او همسر موسی (ع) است ، من به احترام آن حضرت او را عفو نمودم .
منقول است : صفورا وقتی کلام یوشع (ع) را شنید ، گفت : واویلا ، والله که اگر بهشت را برای من مباح کنند که داخل شوم ، هر آینه شرم خواهم کرد که در آنجا پیغمبر خدا موسی (ع) را ببینم و حال آنکه پرده او را دریدم و بعد از او بر وصیش یوشع (ع) خروج کردم .
یوشع (ع) بعد از موسی (ع) 30 سال زنده بود ( برخی 27 سال ذکر کرده اند ) و راه او را ادامه داد و بر همه سرزمین شام مسلط شد . سرانجام در سن 120 سالگی از دنیا رفت و « کالب بن یوفنا » را بعد از خود ، وصی و خلیفه گردانید .
منبع : مجموعه کامل قصه های قرآن
6. شناسنامه حضرت صالح علیه السلام
حضرت صالح (ع) از پیامبران عظیم الشأنی است که نام مبارکش در کلام الله مجید 9 بار آمده است . سور و آیاتی که نام صالح (ع) در آنها ذکر شده عبارتند از : سوره اعراف آیات 73 ، 75 ، 77 و سوره هود آیات 61 ، 62 ، 89 و سوره شعراء آیه 142 .
از حیث زمان بعد از نوح (ع) و قبل از ابراهیم (ع) بوده است . آن حضرت 2973 سال بعد از هبوط آدم (ع) به دنیا آمد و بر قوم ثمود مبعوث گردید . ثمود ، نام یکی از نواده های حضرت نوح (ع) است که قبیله صالح (ع) بنام او نامگذاری شده است . قوم ثمود ، امتی از عرب بودند که پس از قوم عاد بوجود آمدند و در سرزمین وادی القری (بین مکه و شام) در شهر حِجر ( که هم اکنون بعضی از آثار آن شهر در میان تخته سنگهای عظیم دیده می شود ) می زیستند و از قبائل مختلف تشکیل شده بودند و همچون قوم عاد در بت پرستی ، فساد ، ظلم و طغیان غوطه ور بودند و در زندگیشان جز انحراف و گمراهی ، چیز دیگری دیده نمی شد . آنها در ظاهر دارای تمدن پیشرفته و شهرها و آبادی های محکم بودند و از قطعه های عظیم سنگهای کوهی ، ساختمان می ساختند و برای حفظ خود ، پناهگاههای استواری ساخته بودند و در شهر حجر دارای امکانات وسیع مادی و تشکیلات پر زرق و برق بودند ، از اینرو آنها را « اصحاب الحجر » می نامند .
قطب راوندی گفته است : او از نواده های سام بن نوح است ، بدین ترتیب : « صالح بن ثمود بن عاثر بن ارم بن سام بن نوح » . حضرت صالح (ع) در شانزده سالگی به پیامبری مبعوث گشت و تا سن 120 سالگی در میان قومش به ارشاد آنها پرداخت ولی جز اندکی به او ایمان نیاوردند . آن حضرت 280 سال عمر کرد و قبرش در نجف اشرف یا بین حجرالاسود و مقام ابراهیم (ع) در کنار کعبه قرار دارد . در بخش آغازین گورستان وادی السلام بنا به روایتی حضرت هود و صالح (ع) مدفونند .
منبع : مجموعه کامل قصه های قرآن
32. شناسنامه حضرت محمّد صلّی اللهُ علیه و آله
پیامبر اسلام حضرت محمد (ص) برترین پیامبران و رسولان و خاتم آنهاست و پس از او پیامبری نخواهد آمد . نام مبارکش 4 بار در قرآن مجید در سوره های « آل عمران ، محمد ، فتح ، احزاب » آمده است و نام دیگر آن حضرت « احمد » (ص) است که یکبار در قرآن در سوره صف آیه 6 ذکر شده است . ولی القاب آن حضرت تحت عناوین « نبی ، رسول ، بشیر ، نذیر ، خاتم النبیین ، الفاتح ، نبیّ الرّحمه ، نبیّ التّوبه ، نبیّ الملحمه ، رسول الله ، الماحی ، العاقب ، المقفی ، المصطفی ، النّبی الامّی ، طه ، یس و ... » ده ها بار در قرآن ، خاطر نشان شده است .
وی فرزند « عبدالله بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبد مناف بن قُصیّ بن کلاب مُرّه بن کَعب بن لُوَیّ بن غالب بن فِهر بن مالک بن نَضر بن کِنانه بن خُزَیمَه بن مُدرِکَه بن الیَأس بن نَظر بن نِزار بن مَعَدٌ بن عَدنان ... » ( روایت شده که پیامبر اعظم ص فرمود : هرگاه نسب من به عدنان رسید از ذکر اجداد جلوتر خودداری کنید چرا که نسب شناسان دروغ گفته اند ) که سلسله نسب شریف آن حضرت با سی واسطه به حضرت ابراهیم خلیل (ع) می رسد و مادرش « آمنه دختر وَهب بن عَبد مناف بن زُهره بن کِلاب » است .
عموم سیره نویسان اتفاق دارند که تولد پیامبر گرامی اسلام (ص) در عام الفیل و سال 570 میلادی و ماه ربیع الاول بوده است . ولی در روز تولد او اختلاف دارند . معروف میان محدثان شیعه این است که آن حضرت در هفده ربیع الاول روز جمعه پس از طلوع فجر چشم به جهان گشود و مشهور میان اهل سنت این است که ولادت آن حضرت در روز دوشنبه دوازده ربیع الاول اتفاق افتاده است .
آن حضرت دارای همسران متعدد بود و اولین و برترین آنها حضرت خدیجه کبری (س) بود که بنابر مشهور از او دارای شش فرزند گردید . فرزندان پیامبر (ص) همه در عصر خودش از دنیا رفتند جز حضرت فاطمه زهرا (س) که یگانه یادگار پیامبر اعظم (ص) است .
پس از بازگشت از حجه الوداع و انتخاب جانشینی حضرت علی (ع) در غدیر خم ، چند ماهی نگذشته بود که پیامبر اسلام (ص) در بستر بیماری قرار گرفتند ، اما گهگاهی به مسجد رفته و با مردم نماز می گزاردند و برخی موضوعات را تذکر می دادند . مخصوصاً حدیث ثقلین را بار دیگر برای مردم یادآوری می نمودند و تمسک به قرآن و عترت را به عنوان یگانه راه رستگاری بیان می فرمودند . به هر حال ، مردم مدینه در اضطراب و نگرانی شدیدی به سر می بردند و سرانجام روح مقدس و بزرگ پیامبر گرامی اسلام (ص) ظهر روز دوشنبه 28 ماه صفر به ملکوت اعلی پیوست . حضرت علی (ع) جسد مطهر پیامبر (ص) را غسل داد و کفن کرد و بر آن نماز خواند و سپس آن حضرت را در همان خانه ای که رحلت فرموده بود به خاک سپردند.
با رحلت حضرت محمد (ص) باب نبوت و درهای وحی برای همیشه به روی بشر بسته شد و اوصیاء بعد از ایشان ، رهبری و هدایت مردم را از طرف خداوند بر عهده گرفتند .
گریه جبرئیل بر مصائب حضرت زینب (س)
روایت شده است که پس از ولادت حضرت زینب (س)، حسین (ع (که در آن هنگام کودک سه چهار ساله بود، به محضر رسول خدا (ص) آمد و عرض کرد: خداوند به من خواهرى عطا کرده است .
پیامبر(ص ) با شنیدن این سخن ، منقلب و اندوهگین شد و اشک از دیده فرو ریخت . حسین (ع) پرسید: براى چه اندوهگین و گریان شدى ؟ پیامبر(ص) فرمود: اى نور چشمم ، راز آن به زودى برایت آشکار شود.
تا اینکه روزى جبرئیل نزد رسول خدا (ص) آمد ، در حالى که گریه مى کرد. رسول خدا (ص) از علت گریه او پرسید ، جبرئیل عرض کرد: این دختر (زینب) از آغاز زندگى تا پایان عمر همواره با بلا و رنج و اندوه دست به گریبان خواهد بود ؛ گاهى به درد مصیبت فراق تو مبتلا شود، زمانى دستخوش ماتم مادرش و سپس ماتم مصیبت جانسوز برادرش امام حسن (ع) گردد و از این مصایب دردناک تر و افزون تر اینکه به مصایب جانسوز کربلا گرفتار شود، به طورى که قامتش خمیده شود و موى سرش سفید گردد.
پیامبر (ص) گریان شد و صورت پر اشکش را بر صورت زینب () نهاد و گریه سختى کرد، زهرا (س) از علت آن پرسید. پیامبر (ص) بخشى از بلاها و مصایبى را که بر زینب (س) وارد می شود ، براى زهرا(س ) بیان کرد.
حضرت زهرا (س ) پرسید: اى پدر! پاداش کسى که بر مصایب دخترم زینب (س) گریه کند چیست ؟ پیامبر اکرم (ص ) فرمود: پاداش او همانند پاداش کسى است که براى مصایب حسن و حسین (ع ) گریه مى کند .